19 december 2018 | Tijdens het wekelijkse vragenuurtje in het Britse Lagerhuis zou Jeremy Corbyn, de leider van de sociaaldemocratische Labourpartij, na een heftige interventie van eerste minister en Conservatieve leidster Theresa May, ‘stupid woman’ hebben gemurmeld vanop zijn zitbank. Ik moest meteen denken aan dezelfde gevleugelde woorden theatraal geuit via de telefoon door Basil aan het adres van zijn vrouw Sybil in Fawlty Towers en het verwijt van René aan zijn echtgenote als zij haar man weer eens betrapt in de armen van serveerster Yvette in ‘Allo ‘Allo.

Theresa en Sybil, twee vrouwen met het imago van katje om niet zonder handschoenen aan te pakken, met één groot verschil: Theresa May is Britse realiteit anno 2018, Sybil Fawlty is Britse humor van veertig jaar geleden. “Is er dan een verschil?” hoor ik u vragen. Corbyn kreeg meteen de stempel van seksist. In Fawlty Towers en ‘Allo ‘Allo werd er hartelijk om gelachen, al dan niet met lachband. Wellicht zou het nu, zelfs in de categorie grappen en grollen ‘not done’ zijn. Tijden veranderen…

Een woordvoerder van Labour was er vandaag als de kippen bij om te verklaren dat hun opperhoofd ‘stupid people’ zou hebben gezegd. Het aandachtig beluisteren van de opnames van het debat in het Lagerhuis zou duidelijkheid moeten brengen. Al betwijfel ik dat door het uitzonderlijke rumoer gemurmel in het niets verdwijnt. Een alternatief is dat de liplezers weer aan de slag gaan, net zoals begin deze week toen beelden zonder klank van een begroeting tussen Theresa May en Jean-Claude Junker, de voorzitter van de Europese Commissie, duidelijkheid moesten geven of Junker May het predicaat ‘nebulous’ zou hebben meegegeven, of niet.

Vandaag over honderd dagen, op vrijdag 29 maart 2019 om 23 uur Britse tijd, maakt Groot-Brittannië, een einde aan de veertig jaar lange liefde-haat-relatie. Althans zo staat het in de agenda. De vraag is nog steeds hoe dat zal gebeuren. Naarmate B-Day nadert, slijpen politici hun messen steeds scherper. Zolang het bij woorden blijft, vallen er geen doden. Al is dat ook al geschiedenis. Denk maar aan Labour-politica Jo Cox die in de aanloop van het Brexit-referendum in juni 2016 werd vermoord door een niet-politicus en rabiate tegenstander van het Britse EU-lidmaatschap.