24 januari 2019 | Miezerige regen en lichte vorst is het perfecte recept voor ijzel. Het was dus opletten op de weg vanmorgen, niet alleen met de auto, maar ook te voet. Voor de haast dagelijkse ochtendwandeling stond drie dorpen op het programma, de plaats van vertrek en de eindhalte inbegrepen. In het eerste dorp schuifelden we tot aan de kerk, waar het oog viel op twee mooi gebeeldhouwde hoofdjes van een man en een vrouw, aan beide zijden van een stenen deurstijl. Op de windhaan zat een vogel lichtjes in elkaar gedoken door de koude met zijn snavel netjes in de richting van de wind.

Na een voettocht over een door paardenhoeven omwoeld wandelpad, door de vorst redelijk makkelijk te belopen bevroren ondergrond, kwam onze behendigheid voor het vermijden van een spiegelgladde geasfalteerde opnieuw naar boven. Af en toe een toevlucht tot de berm, de overgang tussen de rand van de weg en de stoep, en op het midden van de weg waar kiezel- en steengruis lag. De persoon die de poort van de kerk voor de nieuwe dag had geopend, was op het grasveld gestapt en niet op de spekgladde oude tegels. De voetstappen stonden duidelijk in het nauwelijks besneeuwde en bevroren gras.

Het was allemaal een kwestie van voorzichtig en behendig zijn, twee eigenschappen die in de Britse Brexit-politiek op dit ogenblik ver te zoeken zijn. Het Westminster-steekspel lijkt meer op een wedstrijd voetbal tussen twee rivaliserende dorpsploegen waar iedereen grove tackles uitvoert en met gestrekte voeten erin vliegt. Op de radio werd de vraag gesteld waarom voetballers veel minder respect hebben voor de scheidsrechter dan rugbyspelers. Rugby is een fysiek veel ruwere teamsport. Maar, was de conclusie: het draait allemaal om geld. Voetbalspelers verdienen veel meer dan hun rugbygenoten en dus denken ze dat ze zich meer te kunnen veroorloven.

Please follow and like:
error