30 januari 2019 | Thee met een koekje. Dat zou er volgens Guy Verhofstadt, Brexit-verantwoordelijke van het Europees Parlement geserveerd zijn bij de ontmoeting vanmiddag tussen Labour-oppositieleider Jeremy Corbyn en de Britse Eerste minister Theresa May. Niets daarvan zei een journalist bij wijze van bruggetje tussen het commentaar van Verhofstadt en het May-Corbyn-gesprek, want de Labourleider lust geen koekjes en is niet echt voorstander voor een kopje thee. Na de euforie van gisterenavond in het Britse Lagerhuis kwam vandaag de ontnuchtering. “Afgesproken is afgesproken”, zeiden verschillende EU-stemmen. Geen nieuwe onderhandelingen en zeker niet over het meest heikele onderwerp, de ‘backstop’. De Britten moeten er maar op hun eigen uitkomen. Einde verhaal. Dus werd er vandaag de hele dag – alweer – gespeculeerd over de vraag: ‘What’s next?’ – en wat nu?

Terwijl in een deel van Engeland de luchthavens gesloten werden en ook de deuren van een 300-tal scholen dicht bleven – niet door drone-geweld, maar door het winterweer – maakte ik een ochtendwandeling door de velden van het platteland in de East Midlands. De weiden en velden slechts lichtjes besprenkeld met witte vlokken en een staalblauwe hemel boven een golvend landschap zonder een zuchtje wind. De grond op de wandelpaden krakend onder de voeten, waar ik normaal gezien door de modder moet ploeteren. De vogels diep verscholen in de bladerloze struiken en het nauwelijks onderhouden bos in de buurt. De dorpsgenoten diep ingeduffeld in hun winterjas met dikke wanten terwijl de honden behendig over het bevroren pad boven op de heuvel rennen.

De winterklokjes doen hun naam alle eer aan. Een laagje poedersneeuw trotseert de opkomende winterzon op het rieten dak van een oud stenen huis in het dorp. Een vintage Morris is bedekt met een laag ijs. Het lijkt alsof een vrouw doodgevroren aan het stuur zit. Het is een pop. Dat zag ik enkele weken geleden al. In het dorpswinkeltje is het een gezellige boel en zijn ze nog steeds verwonderd dat ik met verkleumde handen in mijn handtas zoek naar losse ponden en penny’s om de krant te kopen. Het is tijd om naar huis te gaan en me op te warmen aan een kop koffie en even bij te tanken met een stuk chocolade. De thee met een koekje zal voor de volgende keer zijn.