1 februari 2019 | We zaten vanochtend beiden dapper bij de verpleegster. Het is gebruikelijk dat iedereen die zich aanmeldt bij de Britse gezondheidszorg NHS, afkorting voor National Health Service, niet alleen de nodige documenten invult en een vragenlijst beantwoord, maar ook een plasje in een potje verzamelt én bloed laat prikken voor een uitgebreide analyse. Het was Louise in een net donkerblauw verpleegstertenue die ons met een brede glimlach verwelkomde. We waren als eerste aan de beurt, waren op tijd, maar te vroeg naar het gezondheidscentrum gestapt – we wonen in dezelfde straat – waar dokters, verpleegsters en apothekers samenwerken en stonden buiten ruim vijf minuten te klappertanden omdat de deur van de praktijk nog op slot was. Half 9 is half 9, zo leerden we. Net zoals: ‘Brexit means Brexit, dat zei Eerste minister Theresa May in juli 2016 na het scheidingsreferendum.

Louise was een spraakvaar en had in haar bureel – voorzien van een dokterstafel, enkele stoelen, een computer en een gamma aan verpleegstersmateriaal – een elektrisch warmeluchtblazertje geïnstalleerd. Veel Britten vinden continentale Europeanen exotisch. Die mening was ook Louise toegedaan. “Jullie zijn op een plek terecht gekomen waar nog de sfeer van de jaren 50 van vorige eeuw hangt”, zei ze haast verontschuldigend. “Daar hebben we niets op tegen”, repliceerden we in koor. Het beeld doemde op van Florence Nightingale. Louise zou zo maar in de schoenen van de Britse grondlegger van de moderne verpleegkunde kunnen stappen. Nightingale (1820-1910) kwam uit een zeer welgestelde Engelse familie, maar koos voor het lot van de armen, zieken en gewonden en niet voor de gezellige salons van de aristocratie. Ze hield tijdens de Krimoorlog ’s nachts met een lantaarn de wacht bij gewonde Britse soldaten – vandaar haar bijnaam ‘The lady with the lamp’ – en verbeterde er de verzorging door aan te dringen op een meer strikte hygiëne. Ze schreef handboeken voor de verpleging van zieken. En ze gebruikte haar populariteit om sociale hervormingen in de gezondheidzorg en onderwijs door te voeren en te ijveren en voor inkomenszekerheid voor iedereen.

De bloedafname liep niet van een leien dakje. Louise klaagde over de te grote naalden die de NHS haar had gestuurd om bloed te nemen. Alle Britten hebben een liefde-haat-relatie met hun NHS, ook de mensen die er werken: financiële tekorten, hervormingen, lange wachtlijsten, maar wat een gedrevenheid. Een meer logische verklaring van de beperkte bloedstroom was dat we even voordien in de koude hadden gestaan en daardoor het bloed naar de organen was getrokken en er minder bloed in de aderen van armen en benen zat. We namen het erbij, want haar lach was aanstekelijk. Misschien zouden we volgende week wel even terug moeten komen. “Doe dan ’s morgens een dikke trui aan en ga eerst lekker zweten”, adviseerde Louise. Dan komt dat bloed vanzelf.

Please follow and like:
error