9 februari 2019 | De dag begon met een lange rit naar het noordwesten. Bestemming Hathersage in het noordelijke deel van de Peak District, beter bekend als de Dark Peak Area, het hogere en wildere deel van het ‘National Park’. Het zuidelijke deel is de White Peak Area, door de typische kleur van kalksteen. In het noorden ligt daar nog een turfachtige laag bovenop die bijna het hele jaar door behoorlijk drassig is. Wat niet allen hier, maar in heel Engeland opvalt is de sterke scheiding tussen de bewoonde gebieden (dorpen, steden, industrie) en de natuurlijke gebieden. Ze zijn door de tijd beiden gekneed door de mens, ook de natuur. Ook in de Peak District val je van de bewoonde wereld in een haast onbewoonde wereld, op een kasteel, een solitair optrekje of een boerderij na. Zo ook in Hathersage. We trokken het dorp noordelijk uit en na een laatste stuiptrekking van de bewoonde wereld onder de vorm van de volkstuintjes kwamen we in het parklandschap van de Brookfield Manor terecht, vroeger het verblijf van de plaatselijke lord, nu een trainingscentrum voor bedrijven.

Even verder mochten we een blik werpen op de Bronte Cottage, de plek waar Charlotte Bronte in de 1845 haar meest beroemde boek Jane Eyre schreef. Het was een lieflijk landhuisje omzoomd met een heg die minder lieflijk was gedecoreerd met een prikkeldraad. Zouden er nog zo veel Bronte-fans de plek ongevraagd willen betreden. We dachten even aan de radioreeks met Kristien Hemmerechts over de Brontes voor Klara (klassieke radio van de VRT) van enkele jaren geleden. Nu was het er in ieder geval rustig. Logisch, want begin februari is niet het meest voordehand liggende seizoen voor een bezoek aan de Peak District, op de ‘die hard’ wandelaars na. De Bronte Cottage was op een boerderij na het laatste bouwwerk dat we zagen voor de volgende uren, op weg naar Stanage Edge, een klif van enkele tientallen meters, die vanuit Hathersage als een langgerekte worm zichtbaar is. De sneeuw die er eergisteren nog was gevallen, was op enkele toefjes in de verre verte na weer helemaal verdwenen. Het landschap van soms merkwaardig op elkaar gestapelde rotsblokken op de klif, stukken geplagd en weelderig begroeid heidegebied, haast volledig vergane varens, en zompige stukken begroeid met gras en zegge is bevolkt door sneeuwhoenderen en winterhazen.

Na bijna 5 uur hadden we er een wandeling van 16 kilometer opzitten en deden we ons in een lokaal thee- en koffiehuis te goed aan koffie, thee, scones en taart. De ochtend genoten we even voor het binnenrijden van Hathersage in een gedateerd hotel-restaurant-pub van een Engels ontbijt, wat we niet zo vaak nuttigen sinds we hier bijna vijf maanden geleden neerstreken. Na een lange rit naar het zuidoosten waren we weer thuis. Goed moe, zoals dat dan noemt. En de Brexit, wil je weten? Kranten en radio bleven ver uit onze gedachten. Dat zal voor morgen of maandag zijn.