20 februari 2019 | Op ogenblikken zoals deze kriebelt het om rond te lopen op de plaats waar de zaken in de Britse politiek zich afspelen. Journalisten maken de gebeurtenissen vaak mee vanop de eerste rij of ze komen op plaatsen waar een gewone sterveling niet meteen terecht zou komen. Toegegeven, voor die laatste reden deed ik het wel eens: een blik in de catacomben van het toen nog genoemde Museum van Midden-Afrika in Tervuren, een overnachting op een IJslandse gletsjer, een interview met een toen nog niet zo oude multimiljardair met de welluidende naam van Bill Gates… Stuk voor stuk herinneringen die zo ver weg lijken.

Vandaag waren de ogen in de Britse politiek op drie overlopers, in het Engels ‘defectors’, van de Conservatives van Eerste minister May, die zich aansloten bij de zeven – gisteren aangevuld met een achtste – parlementslid van de Labour Party van Jeremy Corbyn die maandag uit hun partij stapten. Eergisteren was er minder vuurwerk omdat het mindere goden waren. De mededeling van de drie politica waren vuriger en scherper. Samen vormen ze The Independent Group. Politici, directe betrokkenen en journalisten speculeren of er nog meer parlementsleden zullen aansluiten. Het zijn boeiende tijden.

Toch ben ik meer dan tevreden met de plek waar ik nu woon in het rurale hart van Engeland waar de zonsondergang vanavond een ware explosie leek, een explosie van licht. Ik zette de auto rustig aan de kant. Plukte het fototoestel van de achterbank. Stapte uit de auto en draaide me met het gezicht in de wind en het linkeroog in de zoeker van het fototoestel naar de verdwijnende zon. De lucht is adembenemend. En nog geen kwartier later is het – inmiddels thuis aangekomen – stikdonker. Morgenvroeg is de zon er weer.