21 februari 2019 | Het deed deugd. Na drie dagen opnieuw mijn reguliere ochtendwandeling in de benen. Een mens raakt snel gewend aan dergelijke rituelen. Het traject is een drietal kilometer lang en ik kan het haast met mijn ogen dicht afleggen. De poortjes die de weiden afsluiten, de bomen in het landschap en in de heggen. De geluiden veraf of dichterbij. De plekken waar altijd wel wat te zien is en de plaatsen die op het eerste oog minder aantrekkelijk lijken. De publieke wandelwegen dwars door een veld heen. De plaatsen waar het fototoestel telkens in positie wordt gebracht. De ontmoeting met de mensen die hun honden uitlaten aan de rand van het dorp met een uitzicht op de vallei. En toch is er telkens wat anders te beleven.

Vanmorgen diende zich op de kam van de vallei vier uit de kluiten gewassen vogels aan: een koppeltje rode wouwen, een buizerd en een raaf. Ze vlogen op nauwelijks tien meter – soms veel dichter – van elkaar. Een uniek zicht. Een grijze ochtendlucht haalde de kwaliteit van deze bijzondere ontmoeting wel naar beneden, maar een mens kan niet alles hebben natuurlijk. “Heb je de wouw gezien?” vroeg een van de hondeneigenaren me. Een man die ik regelmatig tegenkom op de kam en altijd even een kort gesprekje mee heb. “Ja, mooi. Zag je dat er twee wouwen, een buizerd en een raaf waren?” vroeg ik hem enthousiast terug. “Neen”, zei de man. “Ze zijn niet zo makkelijk te fotograferen en de lucht is te grijs”, liet ik hem weten. “Wat doe je met al die foto’s?”, informeerde de man. “De mooiste publiceer ik op Facebook en op mijn blog”, verteld ik. “Je bekijkt ze dus allemaal? En waarover schrijf je dan?” Hij bleef vragen stellen. “Ik schrijf elke dag een stukje over de dingen van de dag, lichtte ik toe. “Is hier dan zo veel te beleven?” moest hij nog weten. “Het is over de kleine dingen van de dag. En over de Brexit-perikelen.” “Oh ja”, mompelde hij nog even. “Nog een fijne dag”, zei ik. “Tot gauw.” Aan de kerk ontfermde ik me nog even over een helleborus.

Tja… Brexit. Het lijkt een onderwerp dat off topic is voor vele Britten. Ze zijn het gewoonweg beu. Al 2,5 jaar houdt de mogelijke scheiding – want niets is zeker – het Verenigd Koninkrijk in de ban en blijven alle andere problemen in het land op de plank liggen. Het is niet alleen de frustratie van miljoenen Britten, maar ook de bezorgdheid van tientallen politici. Elf van hen hebben dat al met zoveel woorden gezegd en daden gedaan. “Vandaag zijn er geen overlopers”, wist de radiojournaliste tijdens het avondnieuw te vertellen. Het klonk als een teleurstelling. Maar het optreden van de 11 parlementsleden die The Independent Group vormen, heeft wel een hele discussie losgemaakt. Parlementsleden die een partij vaarwel zeggen. Het is eerder een uitzondering in de Britse politiek. Door de gebeurtenissen van de afgelopen drie dagen zou Eerste minister Theresa May van plan zijn volgende week woensdag al een voorstel in het parlement indienen om een zogenaamde ‘no deal’ (een scheiding zonder overeenkomst) uit te sluiten, te laten stemmen. En Labour-leider Jeremy Corbyn zou, na een bezoek aan EU-bonzen in Brussel een paar kleine stapjes hebben gezet in het voordeel van een mogelijk nieuw Brexit-referendum. Benieuwd of Brexit nu echt de hogere versnelling heeft gevonden.