22 februari 2019 | Bij het beluisteren van het radionieuws vanmorgen spitste ik mijn oren. Het wordt een dag van rebellie wist de politiek verslaggever. Dat zal ik dan vanavond wel vernemen, dacht ik, want ik stond op vertrekken voor een dagje Wanderlust, een dag wandelen. Mist, mist en mist zou er zijn in de ochtend, maar daar was buiten zo goed als niets van te merken. Geen ochtendplaatjes dus van mist in de valleien die op het programma stonden, al wist ik nog niet precies waar ik naartoe zou stappen. Neen, ik moest helemaal niet op mijn tanden bijten om via de telefoon te kijken of er vanuit het verre Londen nieuws te melden was.

Op mijn tocht kwam ik terecht in een authentiek stukje heggenlandschap, een aaneenschakeling van relatief kleine weiden allemaal afgeboord met fraaie oude heggen, soms leeg, soms bezaaid met diverse soorten schapen. Ik kruiste op mijn pad een wat oudere man, die gretig een praatje begon te maken, eerst over de wandeling die hij aan het maken was, dan over de plaatsen waar hij allemaal gewoond had, dan over zijn vrouw die door een of andere zeldzame spierziekte aan huis gekluisterd was (ze was vroeger al geen wandelaar) en daardoor soms wel een ‘grumpy’ was en tot slot enige praktische vragen, waaronder wellicht de belangrijkste vraag: “Is de pub in het volgende dorp open?” Want de plaats waar hij vandaag kwam en ik naartoe ging, die pub was enkel tijdens het weekend open. De pub in het volgende dorp is open, verzekerde ik hem.

Ik wandelde langs een hoogtebaken van de Britse Ordnance Survey, de cartografische dienst, en leerde op de kaart dat ik 141 meter boven de zeespiegel stond. Zeker niet het hoogste punt in de omgeving, want een uur verder stond ik met een schitterend zicht naar het noorden op de rand van de Leicestershire Wolds, meer dan 160 meter boven de zeespiegel, met een vlakte voor me die 80 tot 100 meter lager lag. Ik wandelde naar beneden, moest een eind door de vlakte lopen omdat een openbare wandelweg was versperd en een privéweg was geworden (in feite mag dit niet), en wandelde weer naar boven. Ik zag de eerste tekenen van de lente met bottende wilgenkatjes en allerhande lentebloemen, de sneeuwklokjes en krokussen niet meegerekend. En ook de luchten waren zoals altijd spectaculair. Terug in de auto hoorde ik het radionieuws. Vandaag was één parlementslid van de socialistische Labourpartij opgestapt. En de rebellie over Brexit, daar werd niet over gerept. Morgen misschien?