7 maart 2019 | Brexit is een verboden woord in vriendengroepen die een gezellige avond met elkaar willen doorbrengen. Dat ondervonden we gisteren ‘loud and clear’ toen we aanschoven voor een kennismaking. Uiteraard is de openingsvraag: “Waar komen jullie vandaan?”. Een zweem van exotisme vloeit over je heen als je van “abroud” – alle landen behalve Engeland en Schotland (en wellicht ook Noord-Ierland en de Ierse Republiek) – komt aangewaaid. De volgende vraag kan je al raden: “Waarom zijn jullie hier komen wonen?”. Een nieuwe baan, een nieuwe uitdaging… het lijkt de normaalste zaak van de wereld. Maar de meeste mensen die rond tafel zaten, gaven de indruk vooral weg te willen. “We deden vijf maanden geleden een Brit-In”, grapte ik. “Een wat?” was de vraag. “Wel ja, een Brit-In. Zowat het omgekeerde van een Brexit…” Er viel een pauze. “Ja, een flauwe grap”, gooide ik er achteraan. “Geen politiek aan tafel”, wierp de vrouw op die het meeste aan het woord was, enigszins met een knipoog, maar vooral heel ernstig. “Alleen lokale politiek…”. Waarom? Omdat de mensen het beu zijn? Omdat het een gelopen race is? Neen, de verklaring is veel eenvoudiger. De meningen zijn zo verdeeld, dat van praten over de Brits-Europese scheiding alleen maar heibel komt en vriendengroepen zelf uiteen dreigen te vallen. Geen B…. dus.

En tocht draait het allemaal om de als gespreksthema gehekelde scheiding. Volgende week is opnieuw een belangrijke week in Westminster. Daar lijkt het steeds meer op een loopgravenoorlog. Voor én tegen hebben zich ingegraven. De vrouw waar het allemaal om draait, de Britse Eerste minister Theresa May lijkt er helemaal gerust in te zijn, terwijl er in feite sinds haar verpletterende nederlaag op 15 januari. Het probleem blijft de garanties die tegenstanders van het overeengekomen scheidingsplan tussen de Britse regering en de leiders van de 27 leden van de Europese Unie vragen, dat er in de toekomst geen harde grens komt tussen Noord-Ierland als deel van het Verenigd Koninkrijk en de Ierse Republiek (Noord-Ierland ligt in het noordwesten van het Ierse eiland, ook wel ‘the isle of Ireland’ genoemd) en de grens van de Europese Unie (dus zonder het Verenigd Koninkrijk niet in de Ierse Zee komt te liggen, waardoor Noord-Ierland toch een heel klein beetje bij de Europese Unie dreigt te blijven. Zo een regeling dreigt de fragiele vrede tussen katholieken en protestanten in Noord-Ierland te ondermijnen. Vertaald naar de Belgische situatie zou je Noord-Ierland kunnen vergelijken met Voeren, met dat verschil dat door de Noord-Ierse kwestie al vele doden zijn gevallen en dat door de Voeren-kwestie om de haverklap enkel regeringen vielen.

Als ik dan hier tijdens een van mijn dagelijkse wandelingen op een bankje zit en vanmorgen op een uurtje tijd het weer zag veranderen van zonnig naar volledig bewolkt, de wind toenam van matig naar stormachtig en de gevoelstemperatuur kelderde van lentefris naar vrieskoud, dan vraag je je af: “Waarom? Waar gaat het echt om?” Ik kan daar geen zinnig antwoord op geven. Alleen maar gissen… Draait het om het toenemende populisme in zowat alle zogenaamde ontwikkelde landen? Gaat het om het steeds groeiende individualisme in een steeds meer gemondialiseerde wereld? Ligt de angst voor alles wat anders is aan de bron? Is het spreekwoord “onbekend maakt onbemind” van tel? Speelt angst een rol? Nog suggesties?…