12 maart 2019 | Acht weken na de eerste nederlaag in het Britse parlement heeft de regering van Eerste minister Theresa May opnieuw in het zand moeten bijten. De nederlaag vanavond was minder groot dan die van 15 januari, maar toch. 391 leden Lagerhuisleden stemden tegen en 242 leden schaarden zich achter het nauwelijks gewijzigde scheidingsvoorstel van het tussen het Verenigd Koninkrijk en de 27 andere landen van de Europese Unie. Dat is een meerderheid van 149 tegen. Op 15 januari was die meerderheid tegen 230. De grootste nederlaag ooit. De stemming van vandaag komt op de vierde plaats van het aantal leden dat een regeringsvoorstel wegstemden. Theresa May gaf in een reactie na de stemming geen krimp en zei met haast geen stem meer – ze was vanmiddag het debat al begonnen met een hees stemgeluid – wat de regering de volgende dagen ter stemming zal voorleggen, namelijk morgen of een scheiding zonder een overeenkomst een optie is (Westminster zal met grote zekerheid een ‘no deal’-Brexit verwerpen), en donderdag of er een uitstel van de datum zal komen dat de scheiding (in welke vorm dan ook) zal ingaan. Dat zijn Britse zorgen voor morgen en overmorgen…

Mijn stemming was ondanks het stormachtige weer opperbest. Voor de tweede keer in bijna zes maanden kwam ik in een regenbui terecht, vanmorgen vergezeld van hagel en een hevige wind. Enerzijds verrassend dat het hier zo weinig regent, wellicht omdat we aan de oostkant van het grote eiland wonen, want Engeland is eerder toch gekend als regenland. Anderzijds deert het me niet meer. Vroeger was een spatje regen al voldoende om drie dagen chagrijnig rond te lopen. Nu geniet ik ervan. Een mens kan blijkbaar leren omgaan met de minder leuke dingen die hij of zij tegenkomt. Honden is daar ook een voorbeeld van. Vroeger ging ik er n een grote boog omheen en begon mijn hart al sneller te slaan als ik in de verte geblaf hoorde. Nu ga ik er haast naartoe. Maar zelf een hond in huis nemen, dat zou dan net weer een stapje te ver gaan. De meeste mensen die ik kruis tijdens mijn wandelingen of die ik op de heuvelrug van het dorp ontmoet zijn in het gezelschap van een hond, meestal ook niet meer. Ik ben er zeker van dat de dorpsbewoners het wel een beetje raar vinden dat ik onderweg ben zonder hond. Al zullen ze dat intussen ook wel gewend zijn. Zo blijven we voor de mensen hier toch een beetje exotisch.