16 maart 2019 | Het klinkt wel sjiek… ‘landlord’. Maar de huisbaas ziet er helemaal niet uit al een – het is letterlijk vertaald – landheer. We zagen hem vanmorgen voor het eerst. Hij kwam aanzetten in zijn werktenue om in de voortuin een nieuwe afsluiting met de buren te plaatsen. De houten afsluiting had het tijdens een late najaarsstorm vorig jaar begeven en hij vond het gepast een nieuwe te zetten. Het was een hartelijke ontmoeting en een gesprek dat zowat alle registers van een fijne conversatie bevat. Hij had al veel over ons gehoord. Niets dan goeds, zei hij er meteen bij. Toch wilde hij weten of we het naar onze zin hadden in het huis en het dorp. We antwoordden twee keer met een volmondig ja en enkele beschouwingen. Of we van de tuin genoten? Tuinieren is een hobby van hen en dat is er wel aan te zien, want het hele jaar rond staat bloemen, planten of struiken in bloei. Of we de spelregels van cricket al onder de knie hadden voor het nieuwe seizoen dat er aan zal komen? Want achter de tuin ligt meteen het speelveld van de plaatselijke club. Wel een tijdconsumerende sport, want een wedstrijd duurt al snel zes uur. Vanaf eind april tot eind september is er elke week een wedstrijd, de ene week thuis, de andere week uit.

Enkele weken geleden hadden we via de telefoon al eens geïnformeerd of hij het huis wil verkopen. Maar net zoals toen aan de telefoon zei hij ook nu weer, toen ik de vraag opnieuw stelde, dat hij en zijn vrouw hadden beslist om het niet te verkopen. “Het is onze ‘insurance policy’”, zei hij grappend. Een knipoog naar de Brexit? Ja, want hij vond het maar een gedoe wat er de afgelopen weken zich in Westminster afspeelt. De Liefde merkte op dat veel mensen zich afvragen wie het serieus meent in dit land: de scholieren die al weken voor een beter klimaatbeleid ijveren en handelen als volwassenen, of de parlementsleden van het Britse Lagerhuis die al maanden stechelen over de Brexit en zich gedragen als kinderen. De ‘landlord’ kon het alleen maar beamen en hij voegde er aan toe dat dit wel heel ingewikkeld is. We zeiden dat Belgische politici best kunnen wedijveren met hun Britse collega’s en dat daar over het water al een jaar of vijftig politieke spelletjes worden gespeeld. Ook hier in het Verenigd Koninkrijk gaat het speeltje nog wel even verder. Als er begin volgende week geen meerderheid wordt gevonden om het scheidingsplan tussen de Britten en de 27 landen van de Europese Unie goed te keuren, dan is de kans zeer reëel dat de scheiding voor langer dan drie maanden moet worden uitgesteld en doemen twee spoken op, die het vertikken definitief te verdwijnen: een scheiding zonder een overeenkomst of helemaal geen scheiding meer.

Na onze babbel met de huisbaas reden we naar de stad om voor een weekje boodschappen te kopen en een kopje koffie te drinken in onze favoriete koffiebar. De Liefde streelde zijn lichte keelpijn met een heerlijk Spaans geïnspireerde soep. De aanzet tot een griepje (neen, geen Spaanse griep) zal morgen wel verdwenen zijn. De andere spoken dus niet.