18 maart 2019 | Het leek weken geleden dat ik voor het laatst mijn gebruikelijke ochtendwandeling had afgelegd. Vanmorgen besefte ik dat die laatste keer vorige week woensdag was, toen de bomen nog steeds door elkaar werden geschud door een storm waar maar geen eind aan bleek te komen. De storm duurde nog tot zaterdag. Ik kwam langs mijn bankje met zicht op de vallei en ging zitten. De boomtakken die het zicht vanop het houten bankje enkele dagen hadden versperd, waren voor het grootste deel verdwenen: de dikkere takken verzaagd tot brandhout en het kleinere dode hout tegen de meterhoge haag vlakbij aangeduwd.

Vanmorgen was alles rustig op en rond het bankje. Er kwam een nieuw geluid vanuit de weide achter de wandelweg, namelijk de typisch metaalachtig alarmkreten van kieviten. En – ik kondigde het al eerder aan – de bloemetjes van de sleedoorn staan op uitbarsten. Maar de kans is reëel dat de struiken die deel uitmaken van de talrijke heggen in de streek, voor 21 maart, de kalenderstart van de lente, nog niet in volle bloei zullen staan. De reden is eenvoudig. Het weer zat niet mee en het zal de komende dagen, weken zelfs niet echt schitterend lenteweer worden. Toch groeit alles heel snel. De wintertarwe staat al een centimeter of tien hoog, de paasbloemen heersen in volle glorie en de rozen, de struiken en alles wat maar kan groeien leeft op in de tuin. Daar was vandaag ook heel wat snoei- en opkuiswerk. Het maakt het hoofd zo heerlijk leeg.

Toch was er vandaag een storm. Die kwam totaal onverwacht vanuit de politieke hoek in de Britse hoofdstad Londen. Al is het woord onverwacht, niet echt verrassend, ongewoon, historisch, onverhoeds, plotseling of abrupt… maar haast dagelijkse kost. De voorzitter van het Lagerhuis, de flamboyante John Bercow – ik schreef het al: Mister Order-Order-Orderrrrrr – zorgde voor een wending in het Brexit-spektakel. De regering onder leiding van Eerste minister Theresa May, zette de afgelopen dagen alle zeilen bij om voldoende zieltjes te winnen om zo na twee eerder mislukte pogingen, deze week, tijdens een derde stemming wel een meerderheid te behalen in het parlement voor het scheidingsplan met de Europese Unie. Maar Bercow wist vanmiddag in enigszins omfloerste taal te melden dat er geen derde stemming mag komen als er aan de scheidingsovereenkomst geen substantiële veranderingen zijn aangebracht. De tussen de Britse regering en de vertegenwoordigers van de resterende 27 lidstaten van de Europese Unie moet dus fundamenteel nieuwe elementen bevatten en niet in een nieuwe dunne verpakking gewikkeld zijn. Voorstanders van een scheiding zonder overeenkomst én voorvechters van een tweede referendum staan allebei te glunderen omdat hun plan nu meer kans zal maken, tenzij May bij de Europese top aan het eind van deze week een cadeau krijgt van haar 27 counterpartners. Morgen misschien een nieuwe storm, donkergrijze wolken, witte rook, postkaartenblauwe lucht of nog iets anders… Ik kijk al uit naar mijn zicht vanop het bankje.