24 maart 2019 | Precies een half jaar geleden streken we neer in Engeland. Met een bijna propvolle auto kwamen we aan bij het huis waar we nu nog wonen. De eerste drie dagen leefden we als op een camping: luchtmatras, opvouwbare stoeltjes, wat servies en bestek, een paar potten en pannen, én -die was er al – een volledig uitgeruste keuken. Buiten gloeide de zon nog steeds na van een mooie zomer. We hielden ons vooral bezig met papierwerk in orde brengen, kennismaken met de buren, een kijkje gaan nemen in de rest van het dorp en het landschap verkennen. Vier dagen na onze aankomst kwam de verhuiswagen voorrijden. In ‘no time’ stonden al onze spullen in huis. Op nauwelijks een dag had alles een plaats. De lege verhuisdozen verdwenen in een schuurtje in de tuin. Waar ze nog steeds staan. We aten aan de salontafel waar ik nu dit stukje typ. Ten brandde de houtkachel niet. Nu wel… Na een weekje was er ook een eettafel (die we in België/Nederland hadden, waren te groot). Niet veel later een sofa (idem) en enkele zeteltjes. We hebben het zo niet op spullen. En dat heeft niet met Marie Kondo te maken.

De afgelopen zes maanden zijn voorbij gevlogen. De Liefde heeft zijn handen vol op zijn werk en heeft het reuze naar zijn zin. Ik tracht mijn weg te zoeken in de culturele en erfgoedwereld in de East Midlands. De eerste stappen zijn gezet. Wandelschoenen en fototoestel lijken overuren te draaien. Maar beiden maken we voldoende tijd voor elkaar en voor onszelf. We hebben beiden een lak aan een volle (sociale) agenda, gehaast en geren. Twee keer mochten we al vrienden ontvangen. We zien ze vast en zeker terug. Anderen komen de volgende maanden of jaren. Ook dat heeft geen haast. We omarmen het landschap, staan verbijsterd te kijken naar de kleuren, vechten soms tegen de forse wind en werden nog maar zelden echt doornat onderweg naar waar dan ook. Alhoewel we niet echt in een onbewoond gebied wonen, hebben we vaak een Einde van de Wereld-gevoel. Ja, dat programma missen we, maar dat was ook al een half jaar geleden toen we nog op het Europese vasteland verbleven. Het was tot 2001 de vaste prik om het weekend (en dus ook de zondag) af te sluiten.

Politiek is in Groot-Brittannië sinds begin 2016 nooit veraf. De roep van een deel van de Britten, gesteund door politici – of was het andersom? – om uit de Europese Unie te stappen werd steeds groter. In juni van dat jaar werd die roep bevestigd in een referendum. Sindsdien in Brexit nooit uit het leven van het alledaagse Britse leven verdwenen. Elke dag wordt het spel nu scherper gespeeld. Vandaag gonsde het van de berichten dat er in de regering May morgen een revolte zou uitbreken en dat Eerste minister Theresa May aan de kant worden geschoven. Dat wordt ontkend… tot misschien morgen of voor altijd. May draait wel overuren en ze tracht alle tegenstanders in haar eigen Conservatieve partij en wellicht ook de rechtse vleugel van de Labour-oppositie te overtuigen alsnog voor haar scheidingsplan dat ze sloot met de Europese Unie goed te keuren. Haar grootste interne partijrivalen nodigde ze vandaag uit op het ambtelijke buitenverblijf Chequers in de Chiltern Hills op een vijftigtal kilometer van Londen. Ik laat het nu rusten… het is zondag.

Please follow and like:
error