Begin mei 2018. De regen gutst uit de hemel. De Liefde en ik rijden op een late namiddag met de wagen op de ringweg rond Londen, ook wel gekend als de M25 of Orbital. We nemen de afslag naar de autoweg in de richting van Cambridge.

“Kijk”, zegt De Liefde, als we enkele mijlen ver zijn op die autoweg. En hij wijst naar het blauwe bord dat de autoweg overspant. Bovenaan staat ‘The North’ en dan enkele plaatsnamen en wat cijfers. Bij het lezen van ‘The North’ gaan zijn en mijn hart sneller slaan.

Ruim twee uur later staan we aan de kant van een secundaire weg, in een glooiend landschap naar een wonderlijke en kleurrijke zonsondergang te kijken. De regenwolken maken het plaatje nog wat dramatischer. In het stikdonker komen we aan in een landhuis, omgetoverd tot een hotel, waar de tijd stil is blijven staan. De volgende ochtend moet De Liefde opdraven voor een sollicitatiegesprek.

Nu, bijna twee jaar later, maken De Liefde en ik, een ochtendwandeling in de mistige velden, even buiten het Engelse plattelandsdorp waar we wonen.

“Dit is erwtensoep”, zegt De Liefde. Een kille grijze ochtend doorbreekt een reeks vrolijke lenteochtenden. Ook dit is fijn om te wandelen. We zijn de enige twee zielen die nu al buiten zijn. De bestemming vanmorgen is de oude paardenrenbaan, die op de plaatselijke topografische kaart staat aangeduid als ‘Croxton Race Course’ met tussen rond haakjes ‘disused’. Niet meer in gebruik dus. Het is – met enige verbeelding – een hartvormig parcours met een draaflengte van ‘five furlong’, net iets meer dan 5 kilometer. De ruige grasvlakte wordt al lang niet meer gebruikt als renbaan voor wedstrijden, maar paardenliefhebbers komen er nog wel de snelheid en het uithoudingsvermogen van hun viervoeter te testen.

Bron: A Long Time Gone. A history of Britain’s lost horse-racing tracks by Chris Pitt (1996)

Een oude vervallen met stenen gestapelde muur, een zogenaamde ‘dry wall’, verraadt de glorieuze tijd die de renbaan meedraagt. Eén van de buren in het dorp waar ik woon, vertelde eerder het verhaal van de renbaan. In de 19de eeuw troepten jaarlijks, op de eerste donderdag na Pasen, en dat voor één dag, ruiters en paardenliefhebbers samen, voor een reeks wedstrijden. Zo sloten de Graaf van Rutland en Lord Lonsdale, de gastheren van het evenement, het jachtseizoen af in de heuvelige velden van het graafschap Leicestershire.

Op 2 april 1914 was de laatste wedstrijddag. Een half jaar later hadden de Britse mannen wat anders aan hun hoofd. Na de Eerste Wereldoorlog sneuvelde ook de traditie van de jaarlijkse wedstijddag. Al bleven paarden de in onbruik geraakte renbaan nog wel belopen.

Speurwerk op het internet levert een schaarse zwart-witfoto op, gemaakt op 31 maart 1910. Centraal staat een zekere Lady Aberdour, in een donkere dikke mantel en een wollige dameshoed, geflankeerd door twee heren met bolhoed, de ene met pak en das en een lange winterjas, ietwat nonchalant leunende tegen een metalen hekken, de andere met stropdas, een vest uit tweed en een halflange ruiterbroek. De dame kijkt beteuterd langs de camera heen. De man met winterjas kijkt recht in de lens van fotograaf W.G. Phillips. De man met de ruiterbroek voert het woord. Aan de andere kant van het metalen hek staat ook nog een jongeman met een pet. Hij kijkt enigszins argwanend naar de fotograaf. Het is een in der haast genomen foto, want de rug van een voorbijganger vult de hele rechterzijde.

De Liefde en ik wandelen de renbaan op. Aan de kant van het langste rechte stuk van de renbaan loopt een ‘bridlepath’, een openbaar ruiter- en wandelpad. Een stuk van een gebogen afsluiting aan de rand verdwijnt in de ochtendmist. Een bos in de verte en een boerderij, de Racehorse Farm, waar vroeger paarden en ruiters die van wat verder kwamen een nachtje konden overnachten, zijn niet te zien. Aan de binnenzijde van de renbaan staan op geregelde afstand paaltjes. Op het eerste dat we tegen komen staat het cijfer vijf. Het volgende vier, dan drie, dan twee, dan één en dan – u raadt het al – start.

“Kijk”, zegt De Liefde – die ook een grote fan was van dit radioprogramma – “Het begin van de Wereld”. Voor mij het startshot om op zoek te gaan naar Het Einde van de Wereld op de Britse Eilanden.


De hele aflevering beluisteren? Klik hieronder…

Please follow and like: