Liefde in tijden van Corona #1 | Maandag, 23 maart 2020

De biologische klok staat perfect afgesteld. Het is zes uur en de ogen knipperen open. Het ochtendlicht glijdt binnen door de dunne lichtgrijze gordijnen. Ik grabbel naar mijn telefoon en raadpleeg de app van BBC Weather. -1° staat te er lezen, naast een geel stralend zonnetje. Daaronder de vermelding Sunny and light winds. Vaak is deze mededeling meer poëtisch. Ook voor dinsdag, woensdag én donderdag is volle zon voorspeld. UV doodt virussen. Goed zo… Tien minuten na het ontwaken staan de Liefde en ik in wandeluitrusting buiten. De werkdag beginnen met een ochtendwandeling, dat voerden we begin vorige week in. Daarna ontbijt. En daarna beiden thuis aan de slag.

Buiten is het heerlijk zonnig én koud… De vallei ligt in een dun laagje nevel. De Liefde wandelt tot in het buurdorp Stonesby. Ik maak mijn routineronde en ga ook de krant halen in de dorpswinkel. Die is nog gewoon open. En dat zal wellicht ook zo blijven. Kranten worden op het Britse platteland niet thuis geleverd. Die ga je gewoon afhalen met een voucher of betaal je als los nummer. We spreken af: wie eerst thuis is maakt het ontbijt en de andere steekt de kachel aan. In het dorp waar we sinds eind oktober van vorig jaar wonen, Waltham on the Wolds, is geen aardgas. Onze ‘centrale’ verwarming draait op een houtkachel. Toegegeven, er is vloerverwarming in de keuken…

Om 8 uur zijn we beiden aan het werk. Ik ben nog even Madame Arabelle(foto in hoofding rechts) uit de Vlaamse televisiereeks De collega’s (eind jaren ‘70, begin jaren ’80, van vorige eeuw) vooraleer ik ook mijn computer aanzet. Om 11 uur nemen de Liefde en ik een pauze. We zetten ons beiden, kop koffie in de hand, in de zonnige tuin. Uit de wind is het best te doen. Ik tracht de woorden van het liedje De Kern van Stef Bos (zie filmpje op YouTube onderaan de tekst) naar boven te halen, maar dat lukt niet. De Liefde neemt zijn telefoon en zoekt even via Spotify. Enkele seconden later luisteren we naar het nummer waar we beiden kippenvel van krijgen, zelfs na het al zo dikwijls beluisteren.

Leren weggaan om te blijven
Leren leven van de lucht
Geven zonder iets te krijgen
Altijd zoeken naar geluk
Wat teveel is achterlaten
En weer teruggaan naar de bron
Altijd vragen blijven stellen
Tot je niet meer weet waarom

Alles zien vergaan
En toch geloven in wat blijft

Verloren lopen in verlangen
Ook al raak je alles kwijt
Open staan voor wat je bang maakt
Open staan voor wat zich sluit
In de spiegel blijven kijken
En jezelf niet ontwijken
Afstand nemen wakker blijven
In een doorgedraaide tijd

Alles zien vergaan
En geloven in wat blijft

Want je kunt jezelf soms verliezen
In een wereld die verandert
Maar je vindt jezelf weer terug
In de ogen van een ander
Dus de schoonheid van wat vreemd is
Niet verwerpen maar omarmen

En alles zien vergaan
Alles zien vergaan
Alles zien vergaan
En toch geloven in wat blijft

Het onverklaarbare verklaren
Lichter worden met de jaren
Tot er niets meer overblijft
Dan de kern van wat we zijn

Het is een lied op ons lijf geschreven. En we leven er ook naar. Hier kom ik nog op terug… Inderdaad: muziek verzacht de zeden. Maar hoe zit dat met het verstand van de medemens?

De Kern – Stef Bos
Please follow and like: