Countrylife

Wiebelend zit ik op een keukenstoel met de krant wijd uitgespreid op tafel. De massa’s obligate lettertjes met Brexit-nieuws zijn al verteerd. De sportsectie belicht rugby, cricket, curling, damesvoetbal en golf. Ik pruts aan een gaatje in mijn rechterkous. Triomfantelijk zwaaiend komt de Liefde met een glossy magazine binnen. “Kijk”, zegt hij met een lichte grijns, “speciaal voor jou gekocht.” Het is een vingerdikke editie van Country Life met een voorpagina om u tegen te zeggen: een witte achtergrond, in gouden letters de naam van het blad in, de adellijke titel en het wapenschild, inclusief een foto van HRH The Prince of Wales, oftewel Prins Charles. De eeuwige prins van het Britse rijk blies 70 kaarsjes uit (Hoera!), bekroond met een optreden als gasthoofdredacteur van het weekblad. 244 pagina’s, waarvan de eerste 56 met publiciteit over vastgoed van zeven cijfers, zonnige en belastingvrije vakantieparadijzen, unieke juwelen en fraai antiek. Toegegeven, niet bepaald ‘my cup of tea’.

Een radioreportage een dag eerder had me al toegefluisterd dat Prins Charles in Country Life een waarschuwende vinger opsteekt en oppert dat we wel eens de laatste generatie zouden kunnen zijn die van het platteland kunnen genieten. Charles is een man met een hart voor dat platteland. Nieuwsgierig van aard blader ik door het netjes en klassiek opgemaakte tijdschrift. Negen foto’s geven een tijdsbeeld van de Prins als peuter tot de Prins als zeventiger. Geen foto van de jarige met zijn eerste vrouw, Diana, wel een duoportret met zijn eerste liefde en huidige eega, Camilla. Heel de familie komt aan bod in het magazine, maar Lady Di ontbreekt in beeld en ook in woord. Maar toegegeven, ik las nog niet alles.

Eerst de ‘editorial’ maar eens lezen, op zoek naar HRH’s boodschap, Charles’ rode draad. Ik neem een Prins met groen aangemeten imago waar. Precies: begin jaren ’70 van vorige eeuw stond hij al op de barricaden, figuurlijk dan, betogend met het woord, dat uitgesproken door een Prins wel wat meer weegt.

“Maar hoe zit dat dan?” informeer ik bij de Liefde. “Hoe kan je je als groene jongen profileren en toch strijden voor het behoud van de vossenjacht?”

“Omdat de jacht ook bij de natuur hoort”, probeert de Liefde voorzichtig.

Prins Charles trok echter niet altijd aan het langste eind. De vossenjacht – Charles streed voor het behoud van deze ‘upper class’ tijdsbesteding – werd afgeschaft in 2004, waarmee een stukje van de traditie van het Engelse platteland in de geschiedenisboeken verdween. Het platteland, dat is er nog. Ik aanschouw en bewandel het elke dag, langs heggen met meidoorn en sleedoorn, door drassige bossen met omgevallen noeste eiken en over een met wintertarwe ingezaaid akkerveld. Aan het eind van een wandeling langs openbaar voetpad is steevast vochtige kleigrond vastgeklit aan mijn wandelschoenen. Ik moet ook dan denken aan de Zeeuws-Vlaamse polders waar ik jaren in rondwaarde.

De reddende Prins als voorvechter van de rode inlandse eekhoorn, lichtjes schimpend op de grijze ooit uit Amerika komende invasieve grijze eekhoorn. De visionaire Prins als investeerder – via zijn trust weliswaar – in zwemuitrusting, gemaakt van gerecycleerde visnetten. De nostalgische Prins als boekenwurm refererend naar het in 1962 gepubliceerde boek Silent Spring van de toen nog jonge Amerikaanse ecologist en schrijfster Rachel Carson. Die Prins vergelijkt zijn Britse platteland met een mooi kleurrijk geweven tapijt, dat snel kan uitrafelen als één draadje los komt zitten. En geloof me vrij, er zijn ook hier op het Britse platteland wel wat draadjes los, al durft de idylle het tegendeel laten geloven. Dus zegt de Prins: “We moeten manieren vinden om de losse draadjes opnieuw aan elkaar te knopen.”

“Geef hem maar eens ongelijk”, knipoogt de Liefde. Fors schuif ik de keukenstoel achteruit. De Liefde vraagt: “Ben je al klaar?”

“Neen hoor”, zeg ik met kordate stem, “ik ga eerst het gaatje in mijn kous maar stoppen.” Zo kan ik morgen bij dag en dauw, opnieuw op pad, struinend door het rijk behegde heuvelende landbouwlandschap, waar ik ook kan mijmeren over de strakke vlakke polders die ik nog niet zo lang geleden achter me liet.

Please follow and like:
error