Maandag 1 april 2019 | 8 uur. Een paar honderd meter van de plek waar ik bijna dagelijks mijn ochtendwandeling start, staat een esdoorn, een boom die mijn hart heeft gestolen. De gewone esdoorn, in het Engels ‘sycamore’, is wat bomenliefhebbers op het Britse eiland een ‘non-native species’ noemen, een uit het buitenland ingevoerde bomensoort. Een theorie is dat de Romeinse overheerser de boomsoort introduceerde. Andere studies wijzen uit dat de boom zijn entree maakte tijdens het Tudor-tijdperk omstreeks 1500 als sierboom in parken en landgoederen. Beplantingen op grotere schaal begonnen in de 18de eeuw. Halverwege de 19de eeuw was de inburgering van de esdoorn vanuit Oost-, Centraal- en Zuid-Europa een feit.

Misschien voel ik een zekere verwantschap met de boom omdat hij ook van het Europese vasteland komt. Vaak zet ik me aan de voet van de boom, die een omtrek heeft van bijna vijf meter en ongeveer 300 jaar oud is. Met de boom als ruggensteun kijk ik dan rond in Edmondthorpe Estate, park- en weidegebied met tal van binnen- en buitenlandse bomen, waar in het najaar koeien graasden en de eerste maanden van dit jaar schapen rondliepen. Het landgoed is er nog maar het oorspronkelijke kasteel werd na een grote brand in 1942 afgebroken. Er staan verspreid aan de rand van het domein nog wel een aantal alleenstaande huizen waar vroeger opzichters woonden.

In weer en wind zat ik al tegen de boom aangeschurkt. Ook vanmorgen toen bij wijze van een flauwe aprilgrap de buitentemperatuur met het vriespunt flirtte en de prille ochtendzon nauwelijks op enkele plaatsen het bevroren gras had ontdooid. Ik begon te fantaseren. Mocht de boom verhalen kunnen vertellen dan zullen dat ongetwijfeld zowel spannende als doodgewone verhalen zijn. Zou de boom niet de behoefte hebben de zijde die altijd naar het noorden is gericht in het zonnetje willen plaatsen? Een boom heeft wellicht een zekere notie van de cyclus van de dagen en de cyclus van de seizoenen. Maar hoe zit dat met de tijdsbegrippen uur en jaar? Voor mij staat in ieder geval vast dat ik het besef van tijd wel eens vergeet als ik tegen de esdoorn leun en schrijf over de dingen die op dat ogenblik zich in mijn gezichtsveld afspelen.

Please follow and like:
error