Zondag 7 april 2019 | 16 uur. Een beresterke Alfredo Bettiol vloert alle favorieten in de 103ste editie van de Ronde van Vlaanderen. Dat krijgen De Liefde en ik mee op VRT Radio 1, dat we ter gelegenheid van Vlaanderen’s mooiste beluisteren via internetradio. Leve de vooruitgang. Terwijl de dag op het Engelse platteland een winters mistige indruk geeft, ligt Vlaanderen te blinken in een lentezon en is de hoogmis van het Vlaamse voorjaarswielerseizoen in volle finale. Een paar uur eerder keken we even naar de ‘koers’ via de laptop, maar radio is zoveel fijner. Het prikkelt de verbeelding terwijl de radioreporters op zoek gaan naar informatie over Bettiol, die tijdens zijn profcarrière geen enkele wielerwedstrijd won. Ondanks het mooie weer is het toch een koers van vallen en soms niet meer kunnen opstaan. Het is een harde stiel, voor harde mannen, die hard kunnen trappen. Als troost vallen ze na de koers in de armen van hun geliefde en laten ze zich voor de rest van de week vertroetelen tot volgende zondag de kasseiklassieker Parijs-Roubaix op het programma staat.

Gisteren stond in ‘Travel’, de reisbijlage van de zaterdageditie van The Guardian een artikel over de Vlaamse wielerklassiekers. De voormalige succesvolle Britse weg- en pistewielrenner Sir Bradley Wiggins neemt er krantenjournalist Philip Malcolm voor op sleeptouw door Oost-Vlaanderen. Het startpunt is Wiggo’s geboortestad Gent (jawel). En de aankomst ligt in Oudenaarde, ook de eindstreep van de Ronde van Vlaanderen. De boorden van de Schelde waar een aantal te jong overleden Vlaamse profrenners bij leven dagelijks hun kilometers maalden en een reeks Vlaamse bergen waaronder de Patersberg en de Muur van Geraardsbergen liggen op de weg. Voor de dorstige wielertoeristen zijn vier cafés uitgezocht: Bar Gidon in Geraardsbergen, D’Oude Hoeve in de buurt van de Kwaremont, In Den Groenen Boom in Oudenaarde en De Carillion ook in Ouderaarde. Volgens het artikel zijn de beste kasseibeklimmingen die van het trio Oude Karemont-Koppenberg-Paterberg, de Molenberg en de Muur van Geraardsbergen.

Hier op het Engelse platteland zijn de heuvelende en slingerende (smalle) wegen vooral in het weekend bevolkt voor wielertoeristen: soms alleen of met twee, maar vaker in groep van vijf tot twintig mannen en soms vrouwen getooid in lycra. Toen De Liefde tijdens het late voorjaar van vorig jaar voor een tweede keer op gesprek moest voor zijn huidige baan zat ik ’s avonds mee aan tafel en begrepen we dat de toekomstige baas van De Liefde niet echt gesteld was op ‘men in lycra’. Waarom niet, dat heb ik nooit achterhaald. Het doet er ook niet toe. Ik merk wel dat wielertoeristen hier in Engeland minder tijd spenderen in de ‘pub’ dan hun Vlaamse vastelandsoortgenoten. De reden lijkt me duidelijk: er zijn op het Engelse platteland veel minder pubs, de Vlaamse kronkelende wegen lijken bezaaid met cafés.

Please follow and like:
error