25 december 2018 | “Hoeveel koekjes neem je?” Dat was gisterenavond de hamvraag voor de grootte van het dessert dat op je bord zou belanden. Twee of drie waren de twee gegeven antwoorden. Ik had drie gezegd. Op het dessertbord lag een ‘homemade’ stuk biscuittaart met crème-au-beurre, drie rechtstaande Boudoirs – koekjes ook bekend als lange vingers – breed. Na enige aarzeling vroeg ik, een half uur later, tijdens de tweede dessertronde, nog een stuk met twee koekjes breed bij. Het eerste stuk had gesmaakt. Meteen volgde een aantal verwonderende ooh’s en aah’s. Ik had met deze demarche het staande familierecord van vier koekjes met een eenheid verpulverd. Volgende keer zou ik de eer hebben om de productie van de feesttaart mogen meemaken.
Taarten zijn traditie gebonden aan regio’s en culturen. In België wordt het obligate al dan niet gevulde kalkoen- of wildgebraad, samen verorberd met in de oven geroosterde appels en veenbessen, en pommes duchenne, met als dessert biscuit met mokkacrème. In Groot-Brittannië staat de klassiek gebraden kalkoen met spek, worstjes, pruimenrolletjes, (Brusselse) spruitjes en ‘gravy’ of porto-veenbessensaus op het kerstmenu. Als dessert gaat hun voorkeur uit naar een klassieke Christmaspudding (afgekort: pud) of een zoete kersentrifle. Via de sociale media zag ik ‘over the top’ gedekte tafels, zat iedereen er feestelijk met kartonnen hoedje of papieren kroon op het hoofd. Op tafel liggen ook ‘Christmas crackers’, een soort van grote Franse bonbon met daarin snoep en een spreuk, een vleugje levenswijsheid of een raadsel. De Britten zijn trouwens ook de uitvinders van de kerstkaart.
Wij vierden kerstdag op het vasteland, maar reden ook dezelfde dag naar ons Engelse stulpje, waar meteen een rust over ons viel. Morgen, bij het ochtendgloren lacht het uitgestrekte landschap ons weer toe en is het net als elke dag spannend afwachten hoe snel het woord Brexit weer valt in het radionieuws.

