6 januari 2019 | Een dame met een geel hesje (neen, dit is niet Frankrijk of België) wijst ons met haar rechterarm gestrekt vriendelijk de weg naar de parking. Even verderop staat een man ook getooid met een geel reflecterend jasje precies op de plaats waar onze wagen moet staan. De parkwachters zijn twee mensen die hun zondag doorbrengen als vrijwilliger in dienst van de National Trust. We staan aan Belton House niet ver van Grantham in Lincolnshire, met een uitzicht op een park van vele enkele vierkante kilometer, en we zijn niet de enigen. Zondag is voor vele Britten een dagje uit met de familie en met de hond, die er volwaardig deel van uitmaakt. 3,5 miljoen van de Britten zijn lid van de National Trust en sinds vandaag is dat ook voor ons het geval. Zo zijn we een stukje meer verstrengeld met Engeland. “Zijn jullie al lang in Engeland?” vraagt de jongdame die ons lidmaatschap noteert. “Drie maanden”, antwoorden we in koor. “En bevalt het?”. “Zeer zeker”, zeggen we. “Hopelijk schoppen ze er ons niet uit eind maart”, voegen we eraan toe. “De Brexit… mmm…” De jongedame blijft op de vlakte.
Belton House is de voormalige thuisbasis van de Brownlow-familie en wordt beschouwd als het typevoorbeeld van een Engels landgoed op het platteland. Sophia Cust (1811-1182) de dochter van de eerste Earl Brownlow spendeerde een groot deel van haar jeugd en ontpopte zich als talentvolle kunstenares met waterverf. Haar werken geven een gedetailleerd beeld van hoe het er in Belton House in de 19de eeuw aan toe ging. Florence Woolward (1864-1936), dochter van de dorpsrector en goed bevriend met de Brownlow-familie ontwikkelde in de tuinen en de orangerie van het landgoed haar minutieus precies tekentalent van planten en bloemen. Ze illustreerde onder andere het 17-delige boekwerk over de orchideeëncollectie van de Marquess of Lothian, een Schotse adellijke titel toebedeeld voor 1707, het jaar dat het Koninkrijk Schotland en het Koninkrijk Engeland samen Groot-Brittannië zijn gaan vormen.
National Trust, voluit de ‘National Trust for Places of Historic Interest or Natural Beauty’, is een charitatieve instelling, opgericht in 1895, om plaatsen van historisch belang of natuurlijke schoonheid in Engeland, Wales en Noord-Ierland te bewaren. De organisatie is volkomen onafhankelijk van de overheid. Entreegelden, abonnementen van de leden, donaties en legaten en de winst die wordt behaald bij commerciële nevenactiviteiten (mijn tenen krulde wel even toen we de ‘gift shop’ bezochten) vormen de inkomsten. De organisatie kwam onlangs ook in het nieuws door minder koosjere beleggingen. De National Trust bezit 2520 km² land, bijna 1,5% van Engeland, Wales en Noord-Ierland samen.
Trust zou je ook kunnen vertalen als vertrouwen en dan kom je op een ander Brits spoor terecht, namelijk dat van de huidige politiek. Terwijl vandaag wellicht honderdduizenden Britten een relatief onbezorgde zondag spendeerden op de buiten zwoegt Eerste minister Theresa May verder om parlementaire zieltjes te winnen voor de stemming over haar Brexit-overeenkomst op 15 januari. Terwijl een ‘fact checker’ van de BBC op de radio nog eens herhaalde dat de kans nihil is dat May een meerderheid zal halen, was even nadien een reportage te beluisteren over mensen die 2,5 jaar na het referendum nog eens werden gevraagd hoe ze nu over politiek in het algemeen en Brexit in het bijzonder denken. De meeste pro-Brexit-stemmers, die het referendum toen zagen als de eerste eer dat er eens naar hen zou worden geluisterd, zijn nu nog meer teleurgesteld dan toen. Hun vertrouwen daalde ver onder het vriespunt. En de winter nog komen…

