Brexit 80 – Prehistorie


8 januari 2019 | Nog even en in de Brits hoofdstad Londen – ook in andere steden, ja, zelf het platteland – slepen mannen gewapend met een knots een vrouw bij de haren over de grond, als teken van protest met de eis per direct zich voor eens en voor altijd af te scheiden van het beschaafde vasteland. Een andere neo-Neaderthaler, die kwijlend zijn makker aanschouwt, omdat hij nog geen buit heeft kunnen bemachtigen, streamt de naar eigen zeggen mooie beelden live op een internetplatform, zodat nog andere neo-Neaderthalers, thuis, kijkend naar het spektakel met een ‘pint’ in de hand, Brexit-oerkreten kunnen slaken.

Dat beeld kwam me voor ogen naar aanleiding van de gebeurtenissen gisteren aan het Britse parlement in Londen, toen ik vanmorgen met een groep amateurarcheologen onder leiding van een gediplomeerde wetenschapster een hele reeks vondsten bekeek en selecteerde: bewerkte stenen, stukken aardewerk en verwerkt ijzererts. Materiaal dat enkele maanden geleden op een geploegd akkerland op een systematische manier was opgeraapt. Akkerland dat op de top van een langgerekte heuvel ligt, waar sinds het stenen tijdperk menselijke activiteit was. Voor de laatste ijstijd, 14.000 jaar geleden, waren dat nog rondtrekkende jagers-verzamelaars, later kleine en groeiende nederzettingen, achtereenvolgens tijdens de brons- en ijzertijd, onder de Romeinse en Anglo-Saksische overheersingen, tot de middeleeuwen en post-middeleeuwen.

Verrassend de inventiviteit die aan de dag werd gelegd voor het bewerken van vuurstenen voor het maken van schrapers, stekers en pijlpunten. Kleine werktuigen die vaak moeilijk zijn te onderscheiden van stukjes steen die in de moderne tijd door het blad van een ploeg aan stukken zijn geslagen. Als nieuwkomer in de groep kwam ik onder de vleugels terecht van de oudste dame van het gezelschap die sinds 1980 terug in haar thuisstreek belandde, na rondzwervingen in Maleisië, Iran en Botswana, en archeologie ging studeren. Ze bewoog zich rustig door het gezelschap, zonder franjes, recht door zee en zacht, met een tikketje ironie. Het type dame waar een neo-Neaderthaler best uit de buurt zou blijven. Ze zou de kerel meteen in de ‘waste bin’ gooien, samen met de vele stukken opgeraapte stukjes steen, metaal en aardewerk, die volgens haar in de categorie niet-interessant thuishoren.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *