20 januari 2019 | Vrienden op het vasteland denken dat de Britse politici vechtend over de vloer van het parlement rollen en dat voor- en tegenstanders van Brexit elkaar op straat het hoofd inslaan. Een schoolvoorbeeld van een land dat tot op het bot verdeeld is, net zoals bijvoorbeeld de toenemende tweedeling in de Verenigde Staten. Dat de Britten hopeloos verdeeld zijn dat is waar, maar in het parlement blijft het bij robuuste interventies al dan niet met een vette knipoog en op straat kan het er inderdaad net iets onbeleefder aan toe gaan. Brexiteers die op een onfatsoenlijke manier vrouwelijke politici, die voorstander zijn van een Europese Unie mét de Britten, de huid volschelden en dit geamuseerd delen via de nieuwe mediakanalen. Het is een voorbeeld van een soort van wangedrag, waarin vele Britten zich niet kunnen vinden. En om het te zeggen zoals het is: de meeste Britten zijn het Brexit-gekrakeel spuugzat.
Dat beeld is een kwestie van perceptie. Terwijl op het vasteland de pers één dag van het Brexit-gebeuren in één of enkele minuten moeten samenvatten – het is niet het meest spectaculaire en meest ‘sexy’ nieuws dat er te melden is en er gebeuren veel meer zaken in de wereld dan het al lang aanslepende verhaal van de scheiding tussen het Verenigd Koninkrijk de 27 andere landen van de Europese Unie – ontleden, analyseren en becommentariëren bepaalde Britse media de toekomstige scheiding de klok rond. In het eerste geval ontbreekt elke nuance en is er enkel plaats voor een zwart-witbeeld. In het tweede geval versmacht een lawine aan nuance de feiten.
Maar het zijn net die nuances, vooral deze met een portie humor of verbale spitsvondigheid, die me zo aantrekken. Twee voorbeelden. De voorzitter van het Britse parlement John Bercow die op de rooster wordt gelegd omdat op een van de wagen op zijn oprijlaan een bumperstikker hangt met de woorden “Bollocks to Brexit” (Rot op met je Brexit). Bercow, al eens beschuldigd van vrouwonvriendelijk gedrag, zei in zijn antwoord dat de auto van zijn vrouw is en dat hij aan haar helemaal niet kan of wil vertellen wat ze doet. De beste interventie kwam afgelopen week van Andrea Leadsom, fractievoorzitster van de Conservatieven. Zonder het expliciet te vermelden, verwerkte ze in een tussenkomst enkele uitspraken uit het boek Winnie-the-Pooh van A.A. Milne, een immens populair jeugdboek voor jong en oud. Een pientere BBC-journaliste had het ontdekt omdat het Milne’s geboortedag was. Bij een van de citaten richtte Leadsom zich tot Bercow – ze zijn niet bepaald vrienden – en het is te mooi om deze Brexit-week af te sluiten:
“Yesterday is history,
tomorrow is a mystery
and today is a gift
which is why we call it the present.”

