Het was een aandoenlijk zicht vanmorgen. Ik ploeterde, soms letterlijk, door weer en wind, voor mijn bijna dagelijkse ochtendwandeling, waar ik soms een uur, maar soms ook twee uur over doe. Het hangt af wat mijn pad kruist. Toen ik van een grassig pad tussen een dubbele haag, licht beschut van de woeste wind, op een modderig pad terecht kwam met langs de ene zijde de rand van een bos en aan de andere kant een weide met schapen, viel mijn oog in de verte op een klein wollig hoopje waar een moederschaap enerzijds vertederend en anderzijds verbaasd naar keek. Het bleek een lammetje te zijn dat enkele minuten eerder het daglicht zag. Het mormeltje lag verfrommeld in de weide ver weg van alle andere schapen enkel met de moeder in de buurt. Het restant van de navelstreng bungelde als een sliert nog aan het lichaam van de kersverse ooi moeder.
Dat is wel erg vroeg, dacht ik en ik vroeg me af of het een teken is dat de lente in aantocht is? Tijdens deze korte gedachtenstroom zag ik hoe het lammetje zich bibberend zijn frêle pootjes strekte en de eerste stappen in de wereld zette. Aandoenlijk was dat. Tranen zouden zo maar zijn weggewaaid door de wind. Het lammetje zette zich schrap en beende met voorzichtige stapjes naar de moeder, rook even aan de navelstreng en zocht onder de zachte pels van de moeder naar een speen. Het moederschaap wilde kennelijk de veiligheid van de groep schapen opzoeken. Het lammetje volgde dapper de moeder. Na enkele minuten waren ze uit mijn zicht en zette ik mijn wandeltocht verder, op weg naar de plekken waar ik bijna dagelijks foto’s maak van het landschap. Dat begint al een aardige collectie te worden.
Ik dacht toen ik met ontroering naar het waggelde lammetje keek ook aan de mogelijkheid dat het binnenkort op de feestdis van een of ander gezin terecht zou komen. Jeetje… Ik dacht ook even aan het offeren van het lam als christelijk symbool en speelde met de vraag wie op dit ogenblik met het Brexit-gehakketak in het Verenigd Koninkrijk de rol van het onschuldige lammetje was toebedeeld. Zal Eerste minister Theresa May geofferd worden, of zal ze dapper en ook wel koppig, haar kruisvaart kunnen verder zetten om de meerderheid – goh ja, 52 procent van de Britten – te geven waarvoor ze hebben gekozen, namelijk een uittreding uit de Europese Unie.

