3 maart 2019 | Toegegeven, er zijn fijnere onderwerpen om over te schrijven maar een kop op de website van een van de Britse kwaliteitskranten trok mijn aandacht: “Brexit en slecht weer zijn aanleiding voor zelfdoding bij Britse landbouwers, zeggen hulporganisaties.” Volgens de nationale landbouwersunie NFU contacteerden dozijnen wanhopige landbouwers verschillende organisaties met hun wanhoopsverhalen. De NFU, de grootste unie die duizenden landbouwers vertegenwoordigt, zegt dat heel wat van hun leden in hun bedrijf nog steeds de impact ondervinden van de sneeuwstormen – hier ‘the beast from the east’ genaamd, die precies een jaar geleden Groot-Brittannië teisterden – en de uitzonderlijke zomerdroogte. Door het extreme weer zijn de kosten het afgelopen jaar met bijna 50 procent gestegen. Landbouwvertegenwoordigers zien het vertrek eind vorige week van de minister van landbouw George Eustice, die opgroeide tussen de landbouwers, als een bijkomende tegenslag omdat de minister een graag geziene man was bij de boeren.
Een vertegenwoordiger van de NFU uit Cumbria, in het noordwesten van Engeland, tegen de grens met Schotland, zegt dat hij onrustwekkende telefoonoproepen kreeg, die met hun bedrijf willen stoppen en denken aan zelfdoding. “Wat ik nog het meest vrees, is de mentale toestand van de boeren die je niet bellen”, verklaart de man, die zelf schapenboer is. Volgens de statistieken pleegden tussen 2011 en 2015 één landbouwer per week zelfmoord. De onzekerheid over Brexit maakt het er de landbouwers niet makkelijker op. “Brexit is al een tijdbom voor de landbouwers verklaart de directeur van The Farmer Network. Door de onzekerheid over de uitkomst van de scheiding tussen het Verenigd Koninkrijk en de 27 andere leden van de Europese Unie hebben schapenhouders voor de al-dan-niet-scheiding gen idee of ze de lammeren die dit voorjaar geboren worden, kunnen worden geëxporteerd of niet na 29 maart. Welke kant het ook opgaat: de schapenboeren dreigen per “hoofd” £25-30 te verliezen.
Vanmiddag waren we op huizenjacht en na een bezoek liepen we nog even rond in het dorp waar het huisje staat. Daar kuierden in alle gezelligheid drie varkens rond op een stuk modderig stuk landbouwgrond. Zou het fijn zijn om daar als varken zo door de modder te kunnen rennen? En als ik langs of tussen een kudde schapen wandel – ook dat laatste gebeurt wel vaker omdat de openbare wandelwegen dikwijls dwars door weilanden lopen – denk ik wel eens: wat zou een mens meer nodig hebben dan een kudde schapen om over het golvende landschap te kuieren. Een sentimentele gedachte waarvan de kans klein is dat het leefbaar is. Een mens mag dromen, niet? Maar dat we hier nog een paar jaar zullen blijven – als schapenhoudster of niet – is wel duidelijk, ook al omdat we een dag of tien geleden na een aanvraag vrij snel de toestemming kregen om de volgende vijf jaar met behoud van alle rechten (en plichten) van een inwoner van de Europese Unie.

