1 maart 2019 | Vanop het bankje (zie gisteren) langs de openbare wandelweg van Rutland Round is in het landschap een lange streep van bomen en struikgewas te zien. Ze duiden de vroegere loop aan van Oakham Canal, een kanaal dat vanaf 1802 voor een bevaarbare verbinding zorgde tussen twee kleinere steden: Oakham en Melton Mowbray. Aan het begin van de 19de eeuw was de industriële revolutie in Engeland in volle gang. Fabrieken hadden een onverzadigbare honger naar energie en grondstoffen. Het vervoer daarvan was een probleem. Nieuwe wegen en kanalen moesten daarvoor een oplossing bieden. Oakham Canal kwam er om kolen te vervoeren naar het platteland en landbouwproducten naar de steden. Maar de waterweg werd nooit een groot commercieel succes. Een te beperkte toevoer van water was het probleem. En met de komst van de spoorwegen kocht Midland Railway het kanaal op om langs een deel van de waterweg de Syston and Peterborough Railway aan te leggen, een spoorwegverbinding die er nu nog steeds is en deel uitmaakt van de Birmingham to Peterborough Line, dwars door het hart van de East Midlands.
Gebogen over een topografische kaart volgt mijn vinger het verdwenen Oakham Canal, net zoals een geoefend oog de vroegere waterweg ook kan volgen in het landschap. Het kronkelt door de valleien van het gebied. In Melton Mowbray, start het verhaal van Oakham Canal – als een verlenging van de Melton Mowbray Navigation dat in verbinding staat met het westelijk gelegen Grand Union Canal – aan de Boat Inn. Het kanaal volgt de vallei van de River Eye naar Saxby en via Whissendine naar Edmondthorpe en Market Overton kronkelt. Recht naar het zuiden kruist de vroegere waterweg de ook al verdwenen spoorweg naar de Cottesmore Iron Mines (nu een museum: Rocks by Rail) om in het vroegere kanalensysteem van Oakham terecht te komen, waar een grote opslagplaats van de waterweg tegenwoordig het Queen Elizabeth Theatre is, een deel van Oakham School, waarvan nog delen van het metselwerk en de steunbalken binnenin origineel zijn.
Aan het begin van de klim naar het dorp waar ik woon, zo halverwege het traject van het Oakham Canal, staat een aantal grotere gebouwen. Aanvankelijk dacht ik dat die geelokere stenen gebouwen deel uitmaakten van een uit de kluiten gewassen boerderij, maar het waren werkhuizen en ook opslagplaatsen die langs de verloren gegane waterweg werden opgetrokken: The Wharf genoemd. Op een eerder gemaakte wandeling enkele maanden geleden naar Oakham ontdekte ik net buiten de hoofdplaats van het graafschap Rutland al een paar behoorlijk intacte stukken van de meer dan 200 jaar oude waterweg, een deel omgevormd tot een visvijver, een ander deel verworden tot een rustplek voor vogels en planten. Vanmorgen nam ik een kijkje langs stukje op het platteland dat ik een maand geleden ontdekte: een stukje met riet en stilstaand open water en een langer stuk volledig dichtbegroeid met riet dat zo goed als droog staat.
Neen, geen Brexit-nieuws vandaag…

