17 januari 2019 | Praten over de dingen helpt. Ja, toch? Maar dan moet je wel naar elkaar luisteren. Ja, toch? Na twee dagen van mathematisch armworstelen ligt het zwaartepunt van de Britse politiek opnieuw op uitzinnig palaveren. En terwijl de politici blijven bakkeleien over Brexit, timmer ik naarstig verder aan de permanente vestiging op dit eiland: het nemen van administratieve hindernissen, de verkenning van de omgeving, het ontdekken van manieren voor verdere culturele en artistieke ontplooiing. Ook voor de professionele activiteiten zijn administratieve hindernissen te nemen, waarvan er een aantal sneller lopen dan verwacht, maar andere zaken nog een poos zullen aanslepen. Ik laat me er niet door uit mijn lood slaan. Ook de auto die van het ‘continent’ komt en hier al behoorlijk wat weg heeft afgelegd, moet een ‘gedwongen’ integratie ondergaan. Dat heeft alles te maken met het feit dat er op het Britse eiland links wordt gereden, in plaats van rechts op het vasteland.
Waarom dat zo is, heeft verschillende historische verklaringen, waarvan de volgende de meest aannemelijke is. In feodale tijden reden ridders te paard bij voorkeur links op een pad om zo met hun rechterhand hun linkshangende zwaard uit de schede te trekken en een aankomende tegenstander van dichtbij te raken. Handige jongens, die ridders. Aan het einde van de 18de eeuw kwamen in Frankrijk en de Verenigde Staten karren op de weg om grote hoeveelheden landbouwproducten en andere goederen te transporteren. Vier of meer paarden trokken die last. De wagens hadden geen bok en de drijver ging daarom op het paard linksachter ging zitten, de ideale plaats om met de zweep in zijn rechterhand de paarden aan te drijven. De ‘bestuurder’ zat dus links. Bij voorkeur passeerden tegenliggers hem links zodat hij makkelijk kon zien dat de wielen van de aankomende kar de wielen van zijn eigen wagen niet zouden raken. Handige jongens, die bestuurders.
Door de veroveringen van Napoleon verspreidde rechts rijden zich vanuit Frankrijg naar de lage landen (België, Nederland en Luxemburg), Zwitserland, Duitsland, Polen en grote delen van Spanje en Italië. Groot-Brittannië, Oostenrijk-Hongarije en Portugal kwamen niet onder Napoleons invloed en hielden links rijden aan. Door de jaren heen namen steeds meer landen de beslissing om rechts te gaan rijden, maar de van traditie vergeven Britten verhinderden een wereldwijde harmonisatie. Groot-Brittannië maakte het links rijden verplicht in 1835. En dat gold ook in de landen die toen deel uitmaakten van het Britse Rijk.
De afgelopen dagen kreeg de auto nieuwe koplampen omdat deze in rechtsrijdende landen een beetje naar links staan gericht en ook het binnenwerk naar links reflecteert. In Groot-Brittannië is dat dus net andersom. Ook het mistlicht en het achteruitrijlicht aan de achterzijde van de auto staan in Europese vasteland ten aanzien van de Britse wagens aan de andere kant. Daarom moest de elektrische leiding én de kappen van de achterlichten worden aangepast. En uiteraard wordt de afstand op het eiland niet in kilometer maar in mijl aangegeven. En dat zorgde ervoor dat de teller van de auto met een vingerknip van bijna 33.000 op ruim 20.000 stond. Een verjongingskuur als het ware. Van zodra de overheid de aanpassingen goedkeurt, krijgt de auto een Britse kentekenplaat. Toch zal de auto altijd een continentale ‘touch’ behouden, want uiteraard was het niet mogelijk de stuurinrichting van links naar rechts te verplaatsen. Het zal altijd voor een beetje verwarring zorgen.

