15 januari 2019 | Geen verrassing vanavond in het Britse parlement. 432 leden stemden tegen en 202 parlementairen voor het Brexit-plan van de regering May. De getallen vertellen dat 118 leden van de Conservatieven van Eerste minister Theresa May zich tegen haar overeenkomst hebben gekeerd. De grootste nederlaag voor een belangrijke stemming in 100 jaar. May bleef er ogenschijnlijk onbewogen bij. Bovendien komt er morgen een vertrouwensstemming op voorstel van oppositie- en Labourleider Jeremy Corbyn. Het spel is dus verre van gespeeld. Integendeel… Ondanks het feit dat het Britse Lagerhuis meer dan 600 leden telt is de debatruimte eerder beperkt. De voorzitter van het parlement vraagt bij een stemming eerst luid “ja” en dan “nee” te roepen, wat een indicatie geeft van de uitslag. De parlementsleden verlaten dan de debatruimte om buiten het oog van het publiek in de ruimte van de ja- of nee-stemmers te gaan staan, nadat ze op een overzichtsformulier hun stem hebben aangegeven. Ze krijgen daarvoor 8 minuten de tijd, ook als ze zich niet in de debatruimte, maar op een andere plaats, bijvoorbeeld hun kantoor, in het parlementsgebouw bevinden. Daarna gaan de stemdeuren dicht en wordt door één van de vier parlementsleden die zijn aangeduid om de stemmen te tellen de uitslag voorgelezen.
Vanmorgen maakte ik bij de wekelijkse bijeenkomst van de archeologische groep van de plaatselijke historische kring nog een grapje toen we op het platteland, op een veld waar enkele maanden geleden wintertarwe was ingezaaid, stonden klaar om veldonderzoek te beginnen. “Kijk”, zei ik wijzend naar de lucht “zelf de hemel is vandaag verdeeld.” Boven ons hoofd was de ene helft van de lucht bewolkt en de andere helft staalblauw. Er kwam nauwelijks reactie om een kleine gniffel van enkelen na. Ik heb trouwens niet de behoefte om hun standpunt te kennen over deze zaak. Er zijn duizenden andere leuke en minder aangename zaken om over te praten.
Terwijl ik sinds enkele dagen een boek van Nicholas Crane over de vorming van het Britse landschap van de laatste ijstijd tot nu ter hand heb genomen, graaf ik letterlijk in de archeologische geschiedenis van de streek. De groep van een 12-tal vrijwilligers wordt sinds enkele maanden geleid door een vrouw die al drie jaar meedraait in de groep. Ze heeft de verantwoordelijkheid overgenomen van een archeologe uit de streek – een oudere dame – met, wat mij betreft een groot knuffelgehalte. Ik kon het dan ook niet laten om haar aan het eind van de voormiddag bij het afscheid nemen warm te omarmen. En dat is ongewoon. Ik zei dat dergelijke uitingen van affectie in België en Nederland de normaalste zaak van de wereld is, waarbij iemand zei: “Dan moeten we ons meer continentaal gaan gedragen.” Ik ben benieuwd of ik er zal in slagen in de toekomst een bijeenkomst ter velde af te sluiten met een ‘group hug’, goed voor het vertrouwen de groepsgeest.

