13 januari 2019 | Engeland is een regenland. Dat was het idee waarmee we vier maanden geleden het Kanaal waren overgestoken. Maar de dagen dat het ‘cats and dogs’ regent, zijn tot nu toe op één hand te tellen. Tijdens mijn haast dagelijkse wandelingen ben ik welgeteld één keer doornat geworden, ondergoed inbegrepen, op een tijdspanne van een half uur. Toegegeven, soms is het een kwestie van timing, zoals vandaag. Bij het ontbijt namen we het besluit na het middaguur te gaan wandelen en dat bleek een goede keuze. Toen we na het middageten met de auto naar het startpunt reden, doken de eerste blauwe barsten op in de soms zeer dreigende wolken.
Wandelen is een bezigheid in de categorie ‘Mens sana in corpore sano’. Hoofd leegmaken, de mentale batterijen opladen en met een heerlijk moe lichaam ’s avonds het bed in voor een goede nachtrust. De rust van de dag opslaan om die tijdens de rust van de nacht weer uit te laten vloeien. Wandelen in een golvend landschap op de zachte soms openbare voetpaden, dwars door beplante akkers en met schapen bevolkte weiden, langs honderdjarige heggen van meidoorn en sleedoorn, over uit hout opgetrokken oversteekplaatsen stappen om van de ene omzoomde akker naar de andere omzoomde weide, van de ene hoge vierkante paal met geel beschilderde schuin afgezaagde top voorzien van een pijl in welke richting je de volgende gidspaal moet gaan zoeken. Het spel van de zon levert de extra geaccentueerde wolkenpartijen die de wondere vergezichten accentueren.
En dan gaat dat wandelen soms traag in tegenstelling tot het tempo die leden van wandelclubs eropna houden. Toegegeven, het gaat er in Engeland trager aan toe dan de snelwandelende participanten van een wandelclubtocht op het Europese vasteland. Het was me hier al opgevallen dat de ‘Ramblers’ veel meer enkel oog hebben voor het wandelen op zich, dan het decor om zich heen. Ik doe niets liever dan rond me heen kijken, zonder de weg uit het oog te verliezen, niet alleen om de omgeving goed in me op te nemen, maar ook om hier en daar een mooi plaatje te schieten. Dat haalt het tempo er uit. We houden daar bij het inschatten van hoe lang we voor een min of meer geplande wandeltocht onderweg zijn altijd rekening mee. Vandaag hadden we een beetje geluk, want vanaf het ogenblik we de auto instapten om naar huis te rijden, begon het te regenen. Het wordt een rustige nacht.
Morgen weer Brexit… beloofd!

