12 januari 2019 | Het valt me op hoe weinig er over de Brexit wordt gesproken als een aantal mensen – vrienden, collega’s, onbekenden – elkaar ontmoeten. Houden de Britten hun mening over deze zaak die het land al drie jaar in de ban houdt en op vele plaatsen in twee splitst voor zich als er niet-Britten in de buurt zijn? Of snijden ze het onderwerp niet aan om confrontaties en meningsverschillen uit de weg te gaan en in oeverloze discussies terecht te komen? En aangezien het me ook hoogst onbeleefd lijkt er in aanwezigheid van mensen – in dit geval buren, dorpsgenoten, mensen uit verenigingen op het Engelse platteland – zelf het heikele en ingewikkelde thema aan te snijden, is Brexit een onzichtbaar ‘thing’.
Vanmiddag wandelde ik door Oakham, de hoofdplaats – je kan het nauwelijks een stad noemen, want het telt pak en beet 10.000 inwoners – van het graafschap Rutland, waar ik een vergadering bijwoonde van de lokale historische kring. Een man getooid met een Europese én een Engelse vlag sprak me aan over jawel… de Brexit. Of de nationale politiek mijn stemgedrag voor de lokale verkiezingen begin mei zou beïnvloeden? Ik keek hem enigszins vragend aan. Terwijl ik even nadacht over wat er een uurtje geleden op de vergadering was gezegd: dat er namelijk binnen enkele maanden lokale verkiezingen zijn en dat koffiedik kijken is of nog dezelfde bestuurders aan de macht zullen zijn in de Rutland County Council, gezien het toekomstige erfgoedbeleid… Of de Brexit zou wegen op mijn stemgedrag? Ik ontkende dat en wenste hem vriendelijk nog een fijne dag.
Op de bestuursvergadering, die ik op eigen verzoek in de ochtend bijwoonde, heerste er een ontspannen sfeer. Weinig ‘smalltalk’, heel efficiënt overleg en netjes punt per punt de zaken afhandelen terwijl iedereen de tijd krijgt om uit te spreken. En ja, natuurlijk: af en toe een grapje. De bijeenkomst vond plaats in het plaatselijke museum, dat ver in de naoorloogse jaren was ontstaan, als een museum waar de landbouwwerktuigen die in onbruik raakten door de modernisering van de landbouw, een plaats kregen. Het is nog te zien in de presentatie. Er werd gesproken over de toekomst van het museum dat dit jaar 50 kaarsjes mag uitblazen. De politici vragen zich af of het wel allemaal de moeite is om het te behouden. Plots kreeg ik een déjà vu-gevoel. Waar had ik dit nog meegemaakt? Een jaar of zes geleden…

