2 januari 2019 | De kerstvakantie is voorbij. De tweede dag van het nieuwe jaar draait de Brexit-carrousel weer op volle toeren. Terwijl Labourleider Jeremy Corbyn een kat-en-muisspel speelt met zijn aanhangers – de meeste leden van de partij willen dat Corbyn het appel voor een twee referendum ondersteunt, maar enkele uren later liet hij weten geen voorstander te zijn van zo’n tweede volksraadpleging – zijn ook de cartoonisten weer Brexit-geïnspireerd. Zo tekent Nicola Jennings Eerste minister May en de minister van Transport Grayling, zwalpen op zee, zittend op een stapel papieren, de Brexit-overeenkomst met de Europese Unie, een in het water dwarrelend blaadje met daarop het getal 14 miljard, het bedrag dat de Britse overheid veil heeft om bij een eventuele ‘no-deal’ het vrachtverkeer op het Kanaal tussen Engeland en het noorden van Frankrijk operationeel te houden. May uit de gevleugelde woorden: “A boat, a boat, my kingdom for a boat”, verwijzend naar het overbekende citaat ‘A horse, a horse, my kingdom for a horse’ uit Shakespeare’s Richard III (1594). Het gebruik van het citaat verwijst nu vaak ironisch naar de noodzaak of verlangen voor een onbenullig voorwerp.
Op de radio stelde de journaliste aan een reisdeskundige wat mensen moeten doen die nog een vliegtuigreis willen boeken net na de geplande Brexit van eind maart. De Paasvakantie begint in het Verenigd Koninkrijk de derde week van april, maar traditiegetrouw vertrekken mensen zonder kinderen al enkele weken eerder voor een trip naar het buitenland. De man zei droogjes dat de kans klein is dat de vliegtuigen aan de grond zullen blijven als er geen akkoord is over de scheiding tussen de Britten en de 27 resterende EU-landen. “Daar heeft niemand wat aan”, zei hij nogal nors. Ik had eerder het idee dat hij wilde zeggen: “Hoe kan ik dat nu weten. Ik heb geen glazen bol. Kan je geen fatsoenlijke vraag stellen. Jij domme journaliste…” Maar het kan ook zijn dat ook ik net zoals zo veel Britten Brexit-moe ben.
De Britse regering krijgt steeds meer de opmerking dat ze zich moeten bezighouden met zaken die dichter bij de mensen staan, zoals de gezondheidszorg en het openbaar vervoer. Sinds gisteren zijn de tarieven voor een spoorticket met drie procent gestegen. De spoorwegen in het land worden omschreven als een nachtmerrie: overvolle treinen, onbetrouwbaar rittenschema, enorme vertragingen en belachelijk duur. Alle lijnen zijn geprivatiseerd en op een verbinding rijden meerdere maatschappijen. Je zou denken dat er zo grotere concurrentie is, maar het tegenovergestelde is waar. Wie bij wijze van spreken als kind met een speelgoedtrein speelde en genoeg geld heeft gespaard om enkele treinstellen te huren kan een spoorwegmaatschappij beginnen. De minister van Transport (zie boven) had een goede verklaring voor de duurdere tickets: het zijn de vakbonden die te hoge lonen eisen en dreigen met staken.

