Brexit 89 – Turner


30 december 2018 | Een wandeling van King’s Cross Underground naar Tate Britain aan de oevers van de Theems, via Tavistock Park, British Museum, Soho, West End, Trafalgar Square, Whitehall, Downing Street, Parliament Street en Westminster levert geen enkele verwijzing op naar de Brexit. Teleurstellend, vind ik dat. Alsof de Britten en vooral de Britse politici tussen Kerst en Nieuw aan een gigantische Brexit-detox ondergaan om binnen enkele dagen weer met scherp naar elkaar te schieten, figuurlijk dan. Toeristen zijn er des te meer. Honderden en duizenden benen die slenteren langs winkels, pubs, restaurants en ticketbalies voor theatervoorstellingen en een Babels gekwebbel en gelach produceren.

In Tate Britain, voor de gelegenheid buiten versierd met blauwe en witte kerstlichtjes in de vorm van de Engelse draak en twee kerstfeestelijke reuzenslakken, heerst er een zekere rust tussen honderden topstukken van overwegend Britse kunstenaars vanaf 1540 tot nu, al is de bulk van hedendaagse (Britse) kunst te zien in Tate Modern aan de andere oever – Southbank) van de Theems op een goed uur stappen. Ik ga naar Tate Britain met een doel, een missie. Onlangs las ik het boek Weatherland van Alexandra Harris, over de geschiedenis van schrijvers en kunstenaars geïnspireerd door de Engelse luchten. Ik ga een aantal van de in het boek beschreven schilderijen van nader bekijken en haar beschrijving ter plaatse opnieuw lezen.

Natuurlijk is er zijn er de J. M. W. Turner-zalen met één van de werken die in het boek van Harris aan bod komen hangt te pronken. Het is Regulus, een tableau, dat het verhaal vertelt van de door de Carthagenen gevangengenomen Romeinse generaal Regulus, die na een mislukte ruil tegen Carthaagse soldaten de oogleden worden afgesneden en verplicht wordt naar de felle zon te kijken en zo blind wordt. Turner maakte het werk in 1828, maar maakte het naar zijn echte smaak in 1837 door en een fel en verblindend witgeel uitdijende vlek aan toe te voegen. En is het verhaal over de werken van John Constable met de Salisbury Cathedral from the Meadows (1831) als hoogtepunt. Constable schilderde de wolken en natuurelementen, in dit schilderij een regenboog en een onweer, zo natuurgetrouw dat het doek tot op de dag precies te dateren is door er de weerswaarnemingen naast te leggen. Ook in het boek Weatherland én een mooie ontdekking vond ik

Liverpool Quay by Moonlight (1887) van Atkinson Grimshaw, die me op zijn beurt liet genieten van John Everett Millais (ik dacht dat zijn Ophelia, de vrouw in en wit kleed badend drijvend in een vijver van John Singer Sargent was) en William Holman Hunt, net zoals Millais een Prerafaëliet.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *