28 december 2018 | Een mooi uitzicht in de vier windstreken is de beloning na een moeilijke beklimming tussen doornstruiken en langs glibberige paadjes. De aanduiding van het publieke wandelpad laat wat te wensen over, dus het is improviseren. Als bij wonder begint de zon te schijnen op het ogenblik ik boven op Burrough Hill sta, een hoekige verhoging in het landschap met een heuvelfort met één wal en één gracht uit de ijzertijd. Tijdens talloze archeologische onderzoeken zijn ook sporen uit het mesolithicum teruggevonden. Na het afsluiten van het veldonderzoek werd een deel van het gebied een publiek toegankelijk park.
Op de aarden wal lopen drie mannen rondjes. Ze houden er een behoorlijk tempo op na en hebben een goede conditie, want telkens als ze weer bij me langslopen zijn ze aan het praten tegen elkaar. Aan de ene kant van het vroegere heuvelfort staat op de wal een stenen constructie met een metalen oriëntatietafel. Een subliem zicht in westelijke richting reikt tot ver voorbij Leicester. Aan de andere kant, zo een 200 meter verder markeert een betonnen afgeknotte piramide, meer bepaald een lang uitgerekt vierhoekig frustum (het was even zoeken naar de naam van deze ruimtelijke figuur), een ‘triangulation station’, kortweg ‘trig’ van de Ordnance Survey.
De Ordnance Survey, de nationale topografische dienst, is een van mijn favoriete Britse instellingen. Ze produceren topografische kaarten waar wandelend Groot-Brittannië hun weg door het land vinden langs de openbare wandelwegen. Ze zijn met langgerekte ruitjes, bolletjes, lange en korte stippellijn, allemaal in het groen, aangeduid op de kaart. Die openbare wandelwegen is een verhaal apart. En oh ja, de Brexit was even in het nieuws vandaag met een standpunt van Labourleider Jeremy Corbyn, die wil dat de debatten voorafgaand aan de geplande stemming medio januari, al in de week van 2 januari beginnen, een week eerder dan voorzien. En ook de ‘potholes’, de kuilen in de asfaltwegen kwamen weer even naar boven. Maar ook dat is een verhaal apart.

